ಕರಡು ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ: ಬಲಿಷ್ಠ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಬೇಡಿಕೆಗಳೇನಿರಬೇಕು?

Authored By: Tara Krishnaswamy

ಈ ಬರಹವು ನ್ಯೂಸ್ ಮಿನಿಟ್ ಮಿಂದಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದ ಬರಹದ ಕನ್ನಡ ರೂಪ.

15ನೇ ಹಣಕಾಸು ಆಯೋಗಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳು ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯದ ನಾಯಕರುಗಳ ತೀವ್ರ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಲಾಗಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಏಳಿಗೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ತಮಗೆ ದೊರೆಯಬೇಕಾದ ತೆರಿಗೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುವುದು  ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಉತ್ತಮ ತಲಾದಾಯ, ಕಡಿಮೆ ಹೆರುವೆಣಿಕೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಲಿಕೆ ಮಟ್ಟ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ಮಟ್ಟ ಹೊಂದಿರುವ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮಗೆ ಹಣಕಾಸಿನ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ದೂರುತ್ತಿವೆ. ಕೇವಲ ಇದೊಂದೇ ಅವುಗಳ ದೂರಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ, ರಾಜ್ಯಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯ ಮಿತಿಮೀರಿದ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಅವುಗಳ ಅಸಮಾಧಾನದ ಹಿಂದಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ.

ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕ ತನ್ನದೇ ಸ್ವಂತ ಬಾವುಟ ಹೊಂದಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಒಪ್ಪಿಗೆಗೆ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದೆ. ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ೪೪% ಮುಟ್ಟಿರುವ ತಮಿಳುನಾಡಿನಂತಹ ರಾಜ್ಯ, ನೀಟ್ ತರದ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಉರುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ತನ್ನ ಹಣದಿಂದ, ತನ್ನ ಜನರಿಗಾಗಿ ನಡೆಸುವ  ಮೆಡಿಕಲ್ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸೀಟು ಕೊಡಿಸಲು ಆಗದೇ ಒದ್ದಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ.   ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನಮಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುವ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ರಾಜ್ಯವು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದಿಂದ ವಂಚನೆಗೊಳಗಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಿರುವ ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯವು ಕೇಂದ್ರದ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿರಬೇಕಾಗಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ.

ಏಪ್ರಿಲ್ 10 2018 ರಂದು ಕೇರಳದ ಹಣಕಾಸು ಸಚಿವ ಥಾಮಸ್ ಐಸಾಕ್ ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಹಣಕಾಸು ಸಚಿವರ ಸಭೆ ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ನಾಯಕರುಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿದಾಗ ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳೇನಿರಬೇಕು?

ಕೇಂದ್ರದೊಂದಿಗಿನ ತಮ್ಮ ಕೊಡುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಬುನಾದಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಯ ಕರಡು ಇಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಬೇಡಿಕೆ ಪಟ್ಟಿಯ ಉದ್ದೇಶ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ವಿವರವಾದ ಒಂದು ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುವುದಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ತಿದ್ದುತ್ತಲೇ, ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಗ್ರವಾಗುವ ಒಂದು ಕರಡನ್ನು ಜನರ ಮುಂದಿಡುವುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಈಡೇರಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಈಡೇರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಶಯವು ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಇದು, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯತ್ತ ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವ  ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಯೋಚಿಸಲು ಬೇಕಿರುವ  ಒಂದು ತಾತ್ವಿಕ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ.

ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಮೂಹದ ಬೇಡಿಕೆಗಳು (ಕರಡು)

ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ: ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಒಕ್ಕೂಟ ತತ್ವ – ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ

  1. ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ

ರಾಜ್ಯಸಭೆಯನ್ನು ಒಂದು ನಿಜವಾದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮಂಡಳಿಯ ಹಾಗೆ ನೋಡಬೇಕು. ಜನಸಂಖ್ಯೆಗನುಗುಣವಾಗಿ ಹಂಚುವುದನ್ನು ಕೈ ಬಿಟ್ಟು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೂ ಕನಿಷ್ಠ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಂದು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಸೀಟು ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕತ್ವಕ್ಕೆ ತೋರುವ ನಿಷ್ಠೆಗೆ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುವ ದಾನವಾಗಿ, ನಿವೃತ್ತಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ, ಹೊರರಾಜ್ಯದವರನ್ನು ದೆಹಲಿಗೆ ಕಳಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳ ಪರ ಪ್ರಬಲವಾದ ಲಾಬಿ ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ ನೀಡುತ್ತಿದೆ.

ಬರುವ 2026 ಕ್ಕೆ ಡಿಲಿಮಿಟೇಷನ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಗಲಿದ್ದು ಆಗ 1971ರ ಜನಗಣತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇತ್ತೀಚಿನ ಜನಗಣತಿಯ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಇದು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಗೂ ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿದೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಏನೆಂದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದಾಗ ಒಟ್ಟಾರೆ ಲೋಕಸಭೆ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯಸಭೆಗಳಲ್ಲಿನ ಇಂದಿರುವ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಏರಿಕೆಯಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಬಹುದು. ಹಲವಾರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಈ ಎರಡು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಏರಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ. ಜನರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಲಭ್ಯರಾಗಬಹುದು. ಇದು ಒಳ್ಳೆಯದು.

ಇನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿ ಏನೆಂದರೆ, ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳು 2000-2005ರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ದರದಲ್ಲಿ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾವೆ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವ ಹಿಂದಿ ಮಾತನಾಡುವ ಉತ್ತರದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಈ ಹಂತದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಎರಡು ದಶಕಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ದಕ್ಷಿಣದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಉತ್ತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಾಲಷ್ಟೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ 1971ರಲ್ಲಿ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ  ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೋಲಿಸಬಹುದಾದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದವು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಹಾಗೂ ಲೋಕಸಭೆಯ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಇಳಿಕೆ ಕಾಣಲಿದೆ. ಇದು ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಏಳಿಗೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಣೆ ಹಾಗೂ ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಶಿಕ್ಷೆಯೇ ಸರಿ. ಈ ಮೇಲಿನ ಅಂಶಗಳು ಹೆರುವೆಣಿಕೆ ಸ್ಥಿರತೆಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದವು.

ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಸೀಟುಗಳು ಹಾಗೂ ಲೋಕಸಭೆಯ ಸೀಟುಗಳು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ, ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಆಗುವ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನ ತಪ್ಪಿಸಲು ಈ ನಿಯಮವನ್ನು ತಿದ್ದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ:

  • ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸುಧಾರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಬೇಕು
  • ಹೆಚ್ಚಿನ ರಾಜ್ಯಸಭೆ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೂ
  • ಕೇಂದ್ರ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ನಿರಂತರ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವಕ್ಕೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಬೇಕು
  1. ಚುನಾವಣೆಯ ಹಕ್ಕುಗಳು

ಏಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆಯಕೂಡದು. ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಚುನಾವಣಾ ವೇಳಾ ಪಟ್ಟಿ ಇರಬೇಕು. ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆ ಏರ್ಪಟ್ಟರೆ, ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ರಾಜ್ಯದ ನಾಯಕರುಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಕಡೆಗಣನೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ. ಏಕಕಾಲದ ಚುನಾವಣೆ ಮತದಾರರ ಗಮನವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಕೇಂದ್ರಿಕೃತವಾದ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಂದು ಸಮೂಹವಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯದ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಚುನಾವಣಾ ಪದ್ಧತಿಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು. ಉದಾ: ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯ ತಿದ್ದುಪಡಿ, ನೇರವಾಗಿ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಆರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಥವಾ ಎನ್.ಆರ್.ಐಗಳ ಮತದಾನ ಇತ್ಯಾದಿ. ರಾಜ್ಯದ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಆಯಾ ರಾಜ್ಯಗಳೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಭಾರತ ಸರಕಾರ ಮೇಲುಸ್ತುವಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ನ್ಯಾಯಯುತ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು.

  1. ಆರ್ಥಿಕ ಬೇಡಿಕೆಗಳು

15ನೇ ಹಣಕಾಸಿನ ಆಯೋಗಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ಕರಾರುಗಳನ್ನು ಪುನರ್ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಆಗುವ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಶಿಫಾರಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು

  • ಆಯೋಗದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ 2011 ರ ಜನಗಣತಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ತೂಕದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಆಗುವ ಒಳ ವಲಸೆಯ ವಾರ್ಷಿಕ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅದರ ತೂಕದ ಪ್ರಮಾಣದ ಮೇಲೆ ಹಣಕಾಸಿನ ವಿತರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು.ರಾಜ್ಯದ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕವನ್ನು ಅಳತೆಗೋಲಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಬೇಕು.
  • 14ನೇ ಹಣಕಾಸು ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸಿನಂತೆ 42% ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಾರದು.
  • ಕೇಂದ್ರ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಕೊನೆ ಹಾಡಬೇಕು. ಈ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಣವನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನುರೂಪವಾಗಿ ಹಂಚಬೇಕು ಹಾಗೂ ಇದರ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹಿಡಿತ ಇರಬಾರದು.
  • ರಾಜ್ಯಗಳ ಆದಾಯ ಕೊರತೆ ತುಂಬಿಕೊಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯದಂತೆ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಿಸಬಾರದು.

ತಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಮುನ್ನಡೆಯಿಂದ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಬೇಕು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದಾಯ ಹಾಗೂ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಸಾಧನಗಳು ರಾಜ್ಯಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕೇ  ಹೊರತು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

15ನೇ ಹಣಕಾಸು ಆಯೋಗಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯಲ್ಲಿ 2011ರ ಜನಗಣತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ತೂಕ ನೀಡಬಹುದು ಅನ್ನಲಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಂಚಲಾಗುವ ಹಣದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು. 2011ರ ಜನಗಣತಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಡಿಮೆ ಹೆರುವೆಣಿಕೆ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ ಬೀಳುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ವಾದದಲ್ಲಿ ಹುರುಳಿದೆ.

ಕೇಂದ್ರದ ಕೆಲವು ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಬರುವ ದುಡ್ಡು ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಜನರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಹಳೆಯ 1971ರ ಜನಗಣತಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಕೂಡುವುದು ಸಹ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಜನಗಣತಿ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಅನುದಾನದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಕಡಿತವಾಗಲಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ನೀಡಲಾಗುವ ತೂಕದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸಬೇಕು. ಇಂದು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳಿಂದಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಒಳ ವಲಸೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳು ತೆರಿಗೆ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಲಸೆಗೆ ನೀಡಲಾಗುವ ತೂಕದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಕೋರಬೇಕು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣ ನೀಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಇಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವುದನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲು ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕೋರಬೇಕು.

15ನೇ ಹಣಕಾಸು ಆಯೋಗಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ 42% ದುಡ್ಡನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಇದರಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಈ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು. ರಾಜ್ಯಗಳ ಏಳಿಗೆಗೆ ಈಗಿರುವ ಆದಾಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಹೊರತು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಸಬಾರದು.

ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ತೊಂದರೆ ಎಂದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯದ ಅಗತ್ಯಗಳು ಬೇರೆ ರೀತಿಯದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ರಾಜ್ಯಗಳು ಸಶಕ್ತವಾಗಿವೆ ಹಾಗೂ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ನಾಗರೀಕ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳೇ. ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ದೂರವಾಗಿರುವ ಕೇಂದ್ರ ಯೋಜನೆಗಳು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಯೋಜನದ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ದುಡ್ಡನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಆದ ಮಕ್ಕಳ ಸಾವಿನ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕಿಂತ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಸಿಟಿ ಅಥವಾ ಡಿಜಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಏನು ಅರ್ಥವಿದೆ?

ಕೇಂದ್ರ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಉಳಿವ ಹಣವು ಕೇಂದ್ರದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು. ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಜನರ ಮೂಲಭೂತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬೇಕಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಆದಾಯದ ಕೊರತೆಯನ್ನುತುಂಬಿಕೊಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು  ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯದಂತೆ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

  1. ರಾಜ್ಯಗಳ ಹಕ್ಕುಗಳು

ಸಂವಿಧಾನದ ಜಂಟಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯದಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಅದರಲ್ಲೂ ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರದ ನಡುವೆ ಅಧಿಕಾರದ ಹಂಚಿಕೆ ಸಮತೋಲನದಿಂದ ಕೂಡಿರಬೇಕು. ರಾಜ್ಯಗಳ ಆಂತರಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ಅಧಿಕಾರವಿರಬೇಕು. ಈ ಮೂಲಕ ಒಕ್ಕೂಟ ತತ್ವದ ತಳಹದಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಕೇಂದ್ರೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಯಾವುದೇ ಭಾರತ ಸರಕಾರದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಭಾರತ ಸರಕಾರ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ತಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕು. ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಾವಲು ನಾಯಿಗಳಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು.

ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಕ್ಕೂಟವು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು ಉದಾ: ಭಾಷೆ, ಆಹಾರ, ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಷಯಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಿಷಯ ಪಟ್ಟಿಗಳ ಮೂಲಕ ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಬೇಕು. ಈ ಮೂಲಕ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಯಾರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಈ ವಿಂಗಡಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಆಯಾ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ಒಳಿತಾಗುತ್ತದೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಷಯವನ್ನೇ ತಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಶಿಕ್ಷಕರ  ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ಅಗಾಧ ಸಂಪನ್ಮೂಲವನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ನಗರಗಳು, ಪಟ್ಟಣಗಳು ​​ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ವೈದ್ಯರು, ಎಂಜಿನಿಯರುಗಳು, ಬ್ಯಾಂಕರ್ಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕೌಶಲಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಯಾವ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎಂದು ಯಾಕೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತದೆ? ಕರ್ನಾಟಕದ ಒಳನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಹಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ನೇಮಕಾತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹಿಂದಿ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನಿಯಮವನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಅಗತ್ಯತೆಗಳು ಬೇರ್ಪಡುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಿದರೂ ಸಹ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಜೆಗಳ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳೇ ಒದಗಿಸುತ್ತಿವೆ ಹೊರತು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವಲ್ಲ. ಬಂದರುಗಳ ಸುಧಾರಣೆ, ಅಥವಾ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪಾದಕತೆ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿದ್ದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಆಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪರಿಣಿತಿ ಹೊಂದಿರಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ವಿಷಯಗಳು ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುವಂತಹವು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಹ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಸಹ ಭಾರತದ ಅಧಿಕಾರಿ ವರ್ಗ ಕೇಂದ್ರದಿಂದಲೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ರಾಜ್ಯಗಳ ಆಡಳಿತದ ದಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ನಾಗರಿಕ ಸೇವೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾಡಬಹುದು. ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ಸೇವೆಗಳ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಲು ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಮೂಹ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಬೇಕು; ಭಾರತದ ಬಹುಪಾಲು ಆಡಳಿತವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ  ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಬೇಕಾದ ಕ್ಷೇತ್ರೀಯ ಪರಿಣಿತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ಸೇವೆಗೂ ಸಹ ಇದೆ ಮಾನದಂಡವಾಗಿರಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಕೇಡರ್ ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಕೇಂದ್ರದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಿರದೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಅಧಿಕಾರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು.

  1. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆ

ಆಯಾ ರಾಜ್ಯದ ಭಾಷೆ ಹಾಗೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆ ಇರುವ ಎರಡು ಭಾಷೆಯ ಭಾಷಾ ನೀತಿಯ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯಗಳು ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯೊಂದೇ ಭಾರತದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಸಂಪರ್ಕ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಿಂದಿಯೇತರ ಭಾಷಿಕರ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವುದೇ ತಾರತಮ್ಯ ಇರಕೂಡದು ಹಾಗೂ ಕೇಂದ್ರದ ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ಭಾಷಿಕರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಇರಕೂಡದು. ಅನನ್ಯ ಹಾಗೂ ಪುರಾತನವಾಗಿರುವ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಪರಿಶೋಧಿಸಬೇಕು ಹಾಗೂ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ವಿಧಾನ ಬಳಸುವುದು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು, ಭಾಷೆಗಳನ್ನು, ಸ್ಥಳೀಯ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಪುರಾತನ ದ್ರಾವಿಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ, ಬೆಳೆಸುವ ಮತ್ತು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಈ ರಾಜ್ಯಗಳೇ ಸೇರಿ ಮಾಡಬಹುದು.

ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಮೂಹವು ಸೇರಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವ ಕೆಲಸಗಳು:

  • ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಗೆ ಕೊಡಮಾಡಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ತಗೆದು ಹಾಕಬೇಕು
  • ಎಲ್ಲಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಗಳ್ಲಲಿ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಉದಾ: ರಾಷ್ಟ್ರೀಕೃತ ಬ್ಯಾಂಕ್, ಕೋರ್ಟ್, ರಸ್ತೆಗಳು, ಸಾರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ, ಅರ್ಜಿಗಳು ಮುಂತಾದವು
  • ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ, ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳ ಬಳಕೆ.

ಇದುವರೆಗೂ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಜನಲಕ್ಷಣವೇ  ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯವಾದ ಸರಕು. ಅಸಮಾನವಾದ ಏಳಿಗೆಯೆನ್ನುವುದು ಎರಡಂಚಿನ ಕತ್ತಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ನೀತಿಗಳು ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವಂತಿರಬೇಕು, ರಾಜ್ಯಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಕೇವಲ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಲಾದಾಯ ಹೊಂದುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿರಬೇಕು.

ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ತನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸಗಳಾದ ರಕ್ಷಣೆ, ವಿದೇಶ ಸಂಬಂಧ, ಕರೆನ್ಸಿ, ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಇತರೇ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡಬೇಕು. ಈ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ತಮಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು.

ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೇ ಪರಿಹರಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜನರು ತಮ್ಮ ಮತಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬಿತ್ತಿದ್ದನ್ನೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಹಿಸಿದಾಗ ಅದು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ, ಈ ಮೂಲಕ ಫಲಿತಾಂಶ ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಏಳಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ದುಡಿದ ಆದಾಯದಿಂದ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣಕಾಸಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದೇ ದುಡ್ಡು ಬೇರೆಡೆಯಿಂದ ಬಂದಲ್ಲಿ ಈ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಕ್ಕೂಟದ ಮಂತ್ರ ಒಂದೇ ಆಗಿರಬೇಕು ಅದು ಒಕ್ಕೂಟ ತತ್ವವನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಪಡೆಯುವುದು. ಇದು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಇರಬೇಕಾದ ತತ್ವವಾಗಿದೆ. ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಹಿಂದಿ ಭಾಷಿಕ ರಾಜ್ಯಗಳು ಈ ಮೇಲಿನ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರಬಹುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಮೇಲಿನ ಅವುಗಳ ಅತೀವ ಅವಲಂಬನೆ ಹಾಗೂ ಆ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿನ ಸದ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು.

ಈ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಒಂದು ಮೇಲು ಮೇಲಿನ ಆಡಳಿತದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ. ಭಾರತದಂತಹ ಹಲವು ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿನ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿ ಕೇವಲ ಆರಂಭ ಮಾತ್ರ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಲ್ಲಿ, ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಲ್ಲಿ ಇದು ಭಾರತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ದೃಢವಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರಬುದ್ಧವಾದ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜನರಿಂದಾದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s